Na het jaren verrichten van zwaar werk, hoopte Marc Helskens op een fatsoenlijke overgang naar zijn pensioen. Helaas stak de Arizona-regering daar een stokje voor. “Ik dacht vol te houden tot 62 en dan het achterpoortje SWT te gebruiken. Helaas werd ik achtergelaten met een kapot lichaam en een onzekere toekomst.” We hebben het met Marc over zijn jarenlange ervaring in de scheikundesector, zijn werk, gezondheidsklachten en het wegvallen van SWT.

Marc, kan jij jezelf even voorstellen?

Ik ben Marc, 59 jaar en werkt sinds 2002 voor Amcor Flexibles in Gent. Al heel mijn loopbaan werk ik in verschillende ploegen, zo werk ik momenteel in 3 ploegen. Het was en is fysiek zwaar werk: trekken, sleuren en werken met oplosmiddelen… Mijn rug is kapot. Ik heb artrose in mijn beide handen en knieën. Ik heb een bang hartje voor de komende jaren.

Hoe zag jouw loopbaan eruit?

Ik behaalde mijn secundair diploma in 1985, volgde nadien een grafische opleiding en vervulde mijn legerdienst. Met deze kennis ben ik in 1990 aan de slag gegaan als drukker bij Crown Graphic tot deze zaak sloot in 2000. Daarna ben ik enkele jaren werkloos geweest en heb ik verschillende interim jobs gehad. In die tijd leefde ik best zorgeloos. Pensioen? ‘Dat is iets voor de oude mensen’, dacht ik. Maar vandaag hoor ik er zelf bij. Ik dacht om nog gebruik te kunnen maken van een SWT-stelsel (het vroegere brugpensioen) maar dat is geen optie meer.

Wat is de impact van de Arizona-maatregelen op jou?

Een mokerslag. Ik zag het SWT als een uitweg. Mijn plan was om vol te houden tot mijn 62^ste en dan via het achterpoortje SWT er uit te stappen. Maar dat valt nu helaas weg. Ook word ik gestraft voor het feit dat ik hogere studies heb gevolgd. Daardoor wordt mijn vervroegd pensioen uitgesteld tot mei 2030. Ik heb jarenlang fysiek werk verricht en hogere studies worden door de overheid niet gewaardeerd in de loopbaan. Nu noemen ze zulke mensen ‘profiteurs’.

Wat zouden verbeterpunten kunnen zijn?

De werkgever moet meer aandacht hebben voor aangepast werk. Bij Amcor zitten bijna alle 55-plussers in een landingsbaan. Niet omdat ze willen genieten van extra vrije tijd, maar omdat de job en de ploegen gewoon te zwaar zijn. Zelfs mensen van 50 kiezen al voor een landingsbaan zonder uitkering, omdat het anders gewoon niet vol te houden is.

Hoe kijk je naar de toekomst?

Met een bang hart. Mijn lichaam is op. Als de regering ook nog gaat sleutelen aan de gelijkgestelde periodes in geval van werkloosheid en landingsbanen, dan vrees ik dat ik zelfs op mijn 64^ste nog niet op pensioen mag. Ik wil er niet aan denken dat het nog wat opschuift, want fysiek en mentaal ga ik er letterlijk aan onderuit.